باری نشستم نزد خواجه ای و گفتم که ای خواجه شعری بساز که حالم بسی خراب است و گفت:

همی گویم که دولت بی هواس است/ ز بهر او ملت آس  و پاس است
هزاران ناله و اشک و فغان که/ بانک ها هم پر از اختلاس است

نگاهی اندر پیچش مویش فکندم و...:

گفتم که غمت نباشد و سور بده/ باز می  و ساقی  و انگور بده
زین آرمان راحل ذره ای کج نرفتیم/ همه چی آرومه به دلت شور مده

یك نظر سنجی در وبلاگ قرار دادیم كه نظرات كاربران را درباره جمهوری اسلامی جویا شویم. در 5 روز اول نظر سنجی تعداد كل شركت كننده ها از 10 نفر تجاوز نمیكرد كه حدود 80 درصد به جمهوری اسلامی رای داده بودند. اما با كمال تعجب دیدیم كه در مدت چند دقیقه 40 تا رای نه به آرا اضافه شد. سوالی كه پیش می آید این است كه آیا در عرض چند دقیقه 40 نفر رای داده اند یا 1 نفر 40 تا رای داده ؟!

پیوست: بعد میگن چرا رفراندم برگزار نمیشه !

این پارتی بمناسبت جشن تولد یک سالگی دختر یکی از برج سازان تهران برپا شده بود.

روزهای اولی که نماز خواندن را شروع کرده بودم، به مسائل دینی توجه زیادی داشتم. علاوه بر اینکه نماز و احکام را سعی کردم زود یاد بگیرم، به نماز خواندن دیگران هم توجه زیادی داشتم. وقتی به مسجد یا جاهایی از این قبیل می رفتم به افراد آنجا دقت درخور توجه ای میکردم و کارهایشان را با اعمال خودم مقایسه میکردم. نگاه کردن به وضو،حرکات رکوع و سجود دیگران برایم جذاب بود. در آن دوران مهمترین دغدغه ام نماز خواندن عجیب و غریب بعضی ها بود. واقعا برایم عجیب بود کسی را ببینم که قبل از سر برآوردن از رکوع به سجده می رود. و یا کسی که سجده اش کمتر از 2 ثانیه طول می کشد. با خود می گفتم که این آدم چه میتواند در این مدت زمان به خدا بگوید؟! یا حتی در صف جماعت وقتی می دیدم افراد حدودا بیشتر از 5 سانتی متر از هم فاصله دارند اعصابم را به هم می ریخت. برایم قابل هضم نبود آنچه در رساله خوانده بودم و آنچه که می دیدم.

در آن روزهای قشنگ بود که پیرمردی را موعظه کردم.که چرا قیام بعد از رکوع را درست انجام نمی دهی؟! و یا مردی جوان را گفتم که اگر موقع ذکر گفتن بدنت آرام باشد بهتر است. ریز ترین مسائل برایم درد سر ساز می شدند. احساس مسئولیت مانع از آن میشد که از این مسائل به سادگی عبور کنم. در مواردی که تذکر می دادم با اخم و تخم رو برو می شدم و دلسوزی خالصانه ام را با تکبر جاهلانه پاسخ میدادند.. این شرائط باعث شد تا خود را به دیدن و نگفتن عادت دهم.

در مسجد محله مان یک روحانی گاهی اوقات پیش نماز می شود. حساسیتی که من در نماز دارم شامل همه میشود. روحانی و غیر روحانی ندارد. این روحانی ( که به سید معروف است) در ذکر سجده جمله سبحان ربی الاعلی و بحمده را این طور میگوید: سبحان ربی العلی و بحمده. شاید بگویید این مگر چه ایرادی دارد؟ اشتباهی که بعضی ها مرتکب میشوند این است که الف اعلی را جا می اندازند و به جای اعلی میگویند علی. (مثل تلفظ عظیم در رکوع). اینجور تلفظ در سجده قطعا صحیح نیست و موجب بطلان نماز میشود چون معنای ذکر به طور کل عوض خواهد شد. 

برای اطلاع بیشتر این فایل را گوش کنید

خلاصه پس از مدت ها تصمیم گرفتم یادی از گذشته ها کنم و این بار بروم و یک حجت الاسلام را نصیحت کنم حقیقتا این یکی با بقیه خیلی فرق داشت و بسیار دشوار بود. بعد از نماز به حاج آقا تقبل الله می گفتند و بعضی احکام می پرسیدند و من میخواستم چند کلام او را موعظه کنم. وقتی اطرافش خلوت شد دل به دریا زده و اشکال نمازش را ( محترمانه و غیر مستقیم) به او هدیه کردم. خوشبختانه این یکی با مهربانی و خشوع برخورد کرد و پذیرفت...